Η κατασκευή του κουδουνιού γίνεται με τον πιο παραδοσιακό τρόπο όπως γίνονταν πριν διακόσια χρόνια. Οι τρόποι είναι πολυάριθμοι, άλλοι ευκολότεροι κι άλλοι δυσκολότεροι. Η κύρια διαφορά είναι ότι ο παραδοσιακός τρόπος βγάζει κουδούνια με ποιότητα και διάρκεια στο χρόνο. Έτσι λοιπόν, σίγουρ θα δούμε κουδούνια διακοσίων ετών που βρίσκονται σε αρίστη κατάσταση, υπάρχουν όμως κι εκείνα που φαίνεται ότι ο χρόνος πέρασε από πάνω τους. Το κουδούνι κατασκευάζεταο από κοινή λαμαρίνα διαφόρων χιλιοστών όπου μετά από πολλές ώρες κοπανίσματος του δίνουμε το επιθυμητό σχήμα.
Στη συνέχεια το περτσινόνουμε και του βάζουμε το καμάρι, βάζουμε επάνω του μπρούτζο και τέλος το ντύνουμε όλο με πυλο μέχρι που να μη φαίνεται καθόλου λαμαρίνα. Το κουδούνι θα ψηθεί στο καμίνι στους χίλιους βαθμούς καθώς μόνο έτσι λιώνει ο μπρούτζος και καλύπτει όλο το κουδούνι. Η διαδίκασία αυτή είναι ορότερη και η πιο αποτελεσματική γιατί κουδούνι (λαμαρίνα) και μπρούτζος γίνεται ένα σώμα, με διαφορετικό τρόπο όμως τα δύο αυτά υλικά δεν ομογενοποιούνται. Στο Φιλώτι της Νάξου συγκεκριμένα δεν υπάρχει σπίτι που να μη διαθέτει τα κουδούνια του, τα παλιά και τα πιο καινούρια κουδούνια. Μια μη αναφερόμενη χρήση του κουδουνιού πραγματοποιείται τις απόκριες όπου σαν έθιμο στο Φιλώτι οι νέοι και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνδρες του χωριού αλλά πλέον και μερικές γυναίκες, τα φορούν στη μέση τους και τα χτυπάνε χοροπηδώντας γυρίζοντας το χωριό. Την Καθαρά Δευτέρα τα χτυπάνε στις ταράτσες τους οι Φιλωτήτες κάνοντας φιγούρα ποιος έχει τα καλύτερα και τα πιο πολλά.