Το κουτάλι κατασκευάζεται από κέρατο κριού. Τα κουτάλια από κέρατο χρησιμοποιούνταν αρκετά χρόνια πριν όταν ακόμη δεν υπήρχαν μεταλλικά και συναφή κουτάλια καθώς οι άνθρωποι προσπαθούσαν με διάφορους τρόπους να φτιάξουν κι από ένα. Στην υπόλοιπη Ελλάδα κατά περιοχές για τη δημιουργία ενός κουταλιού μπορεί να χρησιμοποιηθούν διάφορα ξύλα όπως: λεύκα, αγριελιά κι άλλα. Ο Αξώτης (Ναξιώτης) έρχεται εδώ και μας δείχνει τον δύσκολο αυτό τρόπο του να φτιάξεις ένα κουτάλι από κέρατο.
Θέλει βεβαίως πολύ κόπο για να το κατορθώσεις αυτό και στο νησί μας θεωρείσαι αξιόλογος κατέχοντας τις γνώσεις που απαιτούνται πάνω σ' αυτό. Το κουτάλι θεωρείται δύσκολο γιατί πρέπει να μπει στην πυρά, να ανοίξει και να του δώσουμε μετά το σχήμα του. Στη Νάξο και ιδιαίτερα στο Φιλώτι έγινε γνωστό το κουτάλι την περίοδο βασιλείας του Βασιλέως Όθωνα. Κι αυτό γιατί ο Όθωνας περνώντας από τη Νάξο αναβάτης σε άλογο φιλοξενήθηκε από Φιλωτήτη βοσκό και την οικογένεια του στο μιτάτο τους (χώρος ανάπαυσης του βοσκού στα βοσκοτόπια) και δοκίμασε μυζήθρα από ένα κεράτινο κουτάλι όπου τελειώνοντας καθώς του άρεσε πολύ, το έκλεψε βάζοντας το στην τσέπη του. Βλέποντας αυτή τη σκηνή τα παιδιά του βοσκού κανόνισαν να του κλέψουν κι αυτά την σέλα ως αντίποινα, έτσι κι έγινε. Ο βοσκός όταν αντιλήφθηκε το γεγονός είπε: Η σέλα μου χαλάλι σας κι εμένα το κουτάλι σας. Κι έτσι γνωστοποιήθηκε το κουτάλι της Νάξου. Το ραβδί του βοσκού μετέπειτα, φτιάχνεται από διαφόρων ειδών ξύλα όπως: κατσαγριλιά, αγριλιά, πυρνιά, αγριοαμυγδαλιά και άλλα σκληρά ξύλα. Το ξύλο κόβεται όταν το φεγγάρι το έχει διαδεχθεί η μέρα. Εμείς στη Νάξο λέμε ότι το φεγγάρι έχει ξημερωθεί. Αυτή η διαδικασία γίνεται για να μην πιάσει το ραβδί το μαμούνι που λέμε (σκουλήκια) και σπάσει. Ξεκινάμε λοιπόν, με το κόψιμο του ξύλο και στη συνέχεια την τοποθέτηση του σε σκιερό μέρος για ένα χρόνο για να ξεραθεί και κατόπιν το επεξεργαζόμαστε. Σε περίπτωση που το ισιώσουμε χλωρό, σε λίγο καιρό θα στραβώσει.